هفته چهارم

درب کلاس ما

امروز نوبت بابا سنجار بود که به کلاس بیاید تا در مورد شغلش که نجاری بود، برای بچه‌ها توضیح دهد. بابا سنجار درب کلاس را باز کرد و گفت: «سلام بچه‌ها! امروز می‌خواهم برایتان از کارهای نجاری بگویم و ابزارهایی که با آن‌ها کار می‌کنم را به شما نشان دهم.» سپس کیف ابزارش را باز کرد و ابزارهای مختلفی مثل چکش، اره، پیچ‌گوشتی و چند تکه چوب کوچک را بیرون آورد. بچه‌ها با کنجکاوی به ابزارها نگاه کردند و یکی‌یکی آن‌ها را در دست گرفتند. بابا سنجار هر ابزار را توضیح می‌داد و می‌گفت که چگونه از آن‌ها برای ساختن چیزهای مختلف استفاده می‌کند. او با چکش میخ‌ها را در چوب فرو می‌کرد و با اره چوب‌ها را به اندازه‌های مختلف می‌برید. وقت رفتن بابا سنجار شد. او به سمت درِ کلاس رفت تا بیرون برود، اما در گیر کرده بود و باز نمی‌شد. بابا سنجار چند بار تلاش کرد، اما فایده‌ای نداشت. بچه‌ها گفتند: «بعضی وقت‌ها درِ کلاسمان گیر می‌کند.» بابا سنجار پرسید: «در این وقت‌ها چه کار می‌کنید؟» نرمین گفت: «ما معمولاً بلند داد می‌زنیم تا یکی از پایین بیاید و در را باز کند.» بابا سنجار با تعجب سرش را تکان داد و گفت: «این که خوب نیست! اگر یک روز کسی نباشد تا در را باز کند، چه می‌کنید؟ باید این مشکل را حل کنیم.» بچه‌ها با هیجان گفتند: «واقعاً می‌توانیم این کار را بکنیم؟» بابا سنجار سری تکان داد و چند ابزار از کیفش برداشت و شروع به بررسی درِ کلاس کرد. او به بچه‌ها گفت که چگونه باید لولاها را بررسی کنند و جای آن‌ها را تنظیم کنند. یکی از بچه‌ها چکش را گرفت و لولاها را محکم کرد. دیگری سمباده را برداشت و کمی از چوب‌های گیر کرده را تراشید. همه با هم کار کردند و خیلی زود درِ کلاس درست شد و به راحتی باز و بسته می‌شد. وقتی کار تمام شد، بچه‌ها به درِ کلاس نگاه کردند و لبخند زدند. بابا سنجار با خوشحالی گفت: «دیدید؟ حالا درِ کلاس درست شده و دیگر گیر نمی‌کند.» بچه‌ها با خوشحالی به بابا سنجار نگاه کردند. نرمین گفت: «نجاری واقعاً کار جالبی است!» از آن روز به بعد، بچه‌ها سعی کردند در مورد نجاری بیشتر یاد بگیرند و تلاش کنند مشکلات کلاسشان را خودشان برطرف کنند.