هفته اول

روز اول کودکستان

چند تا سنجابک از درختی بالا رفتند. آن‌ها یک تابلوی خیلی سنگین را به بالاترین نقطه بردند. روی تابلو نوشته بود: «کودکستان سنجابک‌ها!» کودکستان با خودش فکر کرد: «چه اسم بامزه‌ای دارم!» یک روز یک کامیون از دوردورها آمد و کلی وسیله‌ی جورواجور برای کودکستان آورد. کودکستان گفت: «وای! همه‌ی این‌ها مال من هستند؟ مدادرنگی، چسب، قیچی، کاغذرنگی، توپ و…؟» سنجابک‌ها از راه رسیدند. آن‌ها از نردبان بالا رفتند و وارد کودکستان شدند. همه‌جا سرک کشیدند و خوراکی‌های فندقی‌شان را با هم خوردند. اما یکی از سنجابک‌ها که نامش برفین بود، اصلاً دلش نمی‌خواست از نردبان بالا برود و وارد کودکستان شود. مادرش مجبور شد او را بغل کند. کودکستان با خودش گفت: «حتماً من موجود وحشتناکی هستم!» همه‌ی سنجابک‌ها دست‌هایشان را به هم دادند و شروع کردند به گفتن اسم‌هایشان. نوبت به برفین رسید، اما به‌جای اینکه اسمش را بگوید، مادرش را محکم‌تر بغل کرد و آهسته گفت: «من از کودکستان خوشم نمی‌آید!» کودکستان در دلش فکر کرد: «خب… شاید کودکستان هم از تو خوشش نیاید!» بعد از ناهار، سنجابک‌ها با کش‌هایی که از درخت آویزان شده بود بازی کردند و یاد گرفتند چطور از روی آن‌ها بالا و پایین بپرند. کودکستان با تعجب گفت: «وای! چه بازی جالبی! من این را بلد نبودم!» خانم سنجابی همه‌ی بچه‌ها را صدا زد تا کنار هم بنشینند و نقاشی بکشند. برفین نقاشی کشیدن را دوست داشت، برای همین از بغل مادر پایین پرید و بالاخره وارد کودکستان شد. او کودکستان را کشید. کودکستان توی دلش گفت: «شبیه خودِ خودم شده!» خانم سنجابی پرسید: «اجازه می‌دهی نقاشی‌ات را نگه دارم؟» کودکستان با خودش فکر کرد چقدر خوب می‌شود اگر برفین قبول کند! وقتی برفین دید خانم سنجابی می‌خواهد نقاشی‌اش را مثل نقاشی بقیه‌ی سنجابک‌ها به دیوار بچسباند، لبخند زد. ظهر شد و سنجابک‌ها به خانه رفتند. کودکستان با خودش گفت: «می‌شود فردا دوباره همه‌ی سنجابک‌ها به اینجا بیایند؟ مخصوصاً برفین کوچولو؟ و برایم نقاشی بکشد؟»