هفته سوم

مامان توی جیبم

«وقتی به کودکستان بروم دلم برای شما تنگ می‌شود.» برفین این را گفت و سرش را توی بغلِ مامان ساجر گذاشت. مامان ساجر گفت: «عزیزم، دل من هم برایت تنگ می‌شود.» برفین گفت: «دلم می‌خواهد شما را کوچک کنم و بگذارم در جیبم تا هر وقت دلم خواست ببینمت.» مامان گفت: «اتفاقاً من هم دلم برای مامانم خیلی تنگ می‌شود، برای همین همین‌طوری کوچکش کردم و همیشه همراهِ خودم دارمش.» برفین پرسید: «واقعاً؟ چطوری؟» مامان ساجر گفت: «توی آلبوم چند تا عکس از مادربزرگ دارم، تازه یک عکسش را هم در کیفم گذاشته‌ام و هر وقت دلم برایش تنگ می‌شود، به آن نگاه می‌کنم و می‌بوسمش. حالا من هم یک عکس کوچک از خودم به تو می‌دهم تا آن را در جیب لباست بگذاری و هر وقت دلت تنگ شد، به آن نگاه کنی.» برفین گفت: «فکرِ خیلی خوبی است، جای مامان در جیبم خیلی خوب است. این‌طوری من و شما با هم به کودکستان می‌رویم. وقتی توی کلاس نشسته‌ام، مامانم توی جیبم و نزدیک قلبم است. موقع خوراکی خوردن نصف فندق‌هایم را توی دهان مامان کوچولوام می‌گذارم و آرام توی گوشش می‌گویم: “خیلی خوشحالم که در کنارِ من هستی.” موقعِ بازی در حیاط به این‌سو و آن‌سو می‌دوم اما مراقبم مامان از جیبم نیفتد. وقتی از کودکستان برمی‌گردم، با مامان توی جیبم به خانه می‌آیم.» مامان ساجر دوباره او را محکم بغل کرد و یک بوسه روی قلبش گذاشت و گفت: «این بوسه هم به جای من همراهِ تو به کودکستان می‌آید و در کنارت می‌ماند تا وقتی به خانه برگردی و دومین بوسه را از من هدیه بگیری.» برفین خوشحال شد و سرش را روی شانه‌ی مادرش گذاشت.