هفته اول

سنجابستان

نرمین، سنجاب کوچولوی بازیگوش قصه‌ی ما، زیر سایه‌ی یک درخت بلوط بزرگ در جنگل جدیدشان نشسته بود. دمش را دور خودش جمع کرده بود و به اطراف نگاه می‌کرد، اما کمی ناراحت به نظر می‌رسید، چون در خانه‌ی جدیدشان خبری از دوستان قبلی و بازی کردن با آن‌ها نبود. خانواده‌ی نرمین تصمیم گرفته بودند از شهر شلوغ به این جنگل آرام و پر‌درخت کوچ کنند. این‌جا خیلی زیبا و آرام بود، ولی نرمین دلش برای کودکستانی که در شهر داشتند تنگ شده بود. او به یاد روزهایی افتاد که در کودکستان با دوستانش بازی می‌کرد و چیزهای جدید یاد می‌گرفت. ناگهان فکری به ذهنش رسید. با خودش فکر کرد و گفت: «چقدر خوب می‌شد اگر در این جنگل هم یک کودکستان داشتیم تا بتوانیم بازی کنیم و چیزهای جدید یاد بگیریم.» این فکر نرمین را خیلی خوشحال کرد. او سریع به سمت خانه‌شان، که بالای یک درخت گردو بود، دوید. پدرش، که به او «بابا سنجار» می‌گفتند، مشغول ساختن یک پنجره‌ی چوبی برای خانه‌ی جدیدشان بود. نرمین در حالی‌که نفس‌نفس می‌زد به پدرش رسید و با خوشحالی گفت: «بابا سنجار! بابا سنجار! ما به یک کودکستان نیاز داریم! بیا با هم یک کودکستان بسازیم!» بابا سنجار با لبخند جواب داد: «کودکستان؟ چرا این فکر به ذهنت رسیده نرمین؟» نرمین گفت: «در شهر من خیلی دوست داشتم به کودکستان بروم. حالا که به این جنگل آمده‌ایم، باید یک کودکستان جدید برای خودمان بسازیم.» بابا سنجار با مهربانی گفت: «فکر خیلی خوبی است نرمین. بیا همین حالا دست‌به‌کار شویم، من وسایلم را می‌آورم و تو هم بقیه را خبر کن.» نرمین با خوشحالی رفت سراغ برادرش «برفین» تا این خبر هیجان‌انگیز را به او بدهد. برفین با دوستانش، دم‌دراز و پرسنج، روی درخت گردو مشغول چیدن گردو بودند. آن‌ها چهارنفری شروع به جمع‌کردن چوب و کمک به ساخت کودکستان کردند. بابا سنجار از نرمین پرسید: «راستی، اسم این کودکستان را چه بگذاریم؟» نرمین با لبخند گفت: «بذار فکر کنم… سنجابستان!»