هفته سوم

مغازه ی بلوطی

انبار بلوط پر شده بود و حالا دیگر هیچ جایی برای ذخیره‌ی بلوط‌های جدید باقی نمانده بود. خانم سنجابی به بچه‌ها گفت: «خب، حالا با این همه بلوط اضافی چه کنیم؟» نرمین که همیشه اهل فکر کردن بود، گفت: «بگذارید فکر کنم…» و بعد از کمی فکر کردن، پیشنهاد داد: «بیایید بلوط‌ها را با گردو عوض کنیم، چون ما گردوی زیادی نداریم و می‌توانیم با آن‌ها کیک‌های خوشمزه درست کنیم.» پرزی گفت: «اما همه‌ی سنجاب‌ها بلوط دارند، شاید کسی به بلوط‌های ما نیاز نداشته باشد.» خانم سنجابی گفت: «درسته، باید چیزی بسازیم که بقیه بخواهند آن را با گردو یا چیزهای دیگر معامله کنند.» بچه‌ها شروع به گفتن پیشنهادهای خود کردند. نرمین گفت: «می‌توانیم با بلوط‌ها یک چینش زیبا درست کنیم، مثلاً بلوط‌ها را به شکل یک گل بچینیم.» دم‌دراز پیشنهاد داد: «می‌توانیم با سر بلوط‌ها یک کلاه درست کنیم.» برفین که عاشق خوراکی‌ها بود، گفت: «چرا با بقیه‌اش چای بلوط درست نکنیم؟ یا کیک بلوط؟» دم‌دراز که همیشه اهل تجربه بود، گفت: «من پیشنهاد می‌کنم بلوط‌ها را بو بدهیم و به عنوان میان‌وعده با وسایل بقیه عوض کنیم.» پرسنج هم با هیجان گفت: «حتی می‌توانیم پف‌فیل بلوط درست کنیم!» خانم سنجابی با خوشحالی لبخندی زد و گفت: «این پیشنهادها عالی هستند! بیایید هر کدام یک محصول آماده کنیم و از بقیه‌ی سنجاب‌ها دعوت کنیم به سنجابستان بیایند و محصولات ما را با گردو یا اسباب‌بازی‌ها و خوراکی‌های دیگر عوض کنند.» بچه‌ها با شوق و ذوق دست‌به‌کار شدند؛ هرکدام مشغول ساختن و آماده‌کردن محصول خود شدند. برخی بلوط‌ها را به شکل گل‌های زیبا درآوردند، برخی دیگر خوراکی‌های خوشمزه‌ای از آن‌ها درست کردند و یک مغازه‌ی کوچک در سنجابستان ساختند تا محصولات خود را در آن بفروشند. فردای آن روز، سنجاب‌های زیادی از جنگل به سنجابستان آمدند. هرکدام با چیزی که داشتند وارد شدند و محصولات بچه‌ها را با گردو، اسباب‌بازی‌های چوبی و حتی خوراکی‌های دیگر عوض کردند.