هفته سوم

قصه ی درخت ها

امروز در جنگل قصه‌ها، روز درخت‌ها بود. بچه‌ها به همراه خانم سنجابی به قسمتی از جنگل رفتند تا مثل هر سال، قصه‌ی درخت‌ها را بشنوند. درخت بلوط، که خیلی هم قدبلند و مهربان بود، به بچه‌ها خوش‌آمد گفت و به دایکو اجازه داد که چند تا نوک به تنه‌اش بزند! بعد هم گفت: «سلام! من عمو بلوطی بزرگ هستم که مامان‌بزرگ دم‌دراز سال‌های دوردور من را در اینجا کاشته است!» و بچه‌ها همه گفتند: «سلام عمو بلوطی!» درخت کوچکی که کنار عمو بلوطی بود گفت: «سلام! من مهمان جنگل قصه‌ها هستم. باد دانه‌ی من را از جنگل دوردورها به اینجا آورده است. خوشحالم که کنار شما هستم!» بچه‌ها هم جواب دادند: «سلام مهمان قصه‌ها! خیلی خوش آمدی!» درخت همیشه‌بهار کمی خودش را تکان داد و گفت: «سلام! من همیشه‌بهار هستم! حتی در زمستان! سبز سبزم و عاشق سنجابک‌ها! من و مادر و پدرم همیشه پر از برگ‌های خوشمزه برای سبزی هستیم!» بچه‌ها خواستند به همیشه‌بهار سلام دهند، اما ناگهان صدای وحشتناکی در جنگل پیچید… همگی با ترس به اطراف نگاه کردند. ناگهان سبزی فریاد زد: «وای! ارّه‌برقی! ارّه‌برقی به این‌جا می‌آید!» و در لاکش قایم شد. ای‌وای! ارّه‌برقی تند و سریع به سمت درختان می‌دوید! اگر به درخت‌ها برسد… بچه‌ها باید کاری کنند! پرزی جیغ زد: «خانم سنجابی! نگذارید ارّه‌برقی به این‌جا برسد!» درخت بلوط هم فریاد زد: «اگر به ما برسد باید به کارخانه‌ی چوب‌بری برویم!» و همیشه‌بهار و درخت کوچولو هم فریاد زدند: «نه!» هیچ‌کس نمی‌دانست باید چه کند. ارّه‌برقی لحظه‌به‌لحظه نزدیک‌تر می‌شد و همه بیشتر می‌ترسیدند… خانم سنجابی بلند گفت: «سنجابک‌ها! دایکو! قایم شوید! چشمانتان را ببندید!» و ناگهان… جنگل پر از سکوت شد! نرمین با ترس گفت: «حتماً درخت‌ها را برید!» و با ترس و آرام‌آرام چشمانش را باز کرد. سنجابک‌ها دیدند هیچ خبری از ارّه‌برقی نیست! یعنی کجا رفته؟ نکند می‌خواهد خرابکاری کند؟ بچه‌ها این‌ور رفتند و آن‌ور رفتند، اما ارّه‌برقی نبود! آقایِ کج‌کلاه از کمی آن‌طرف‌تر فریاد زد: «نگران نباشید! ارّه‌برقی این‌جاست!» آقایِ کج‌کلاه و ماهان ارّه‌برقی را محکم گرفته بودند و درخت‌های جنگل را از دست او نجات دادند. بچه‌ها با خوشحالی بالا و پایین پریدند و فریاد زدند: «ممنون آقای کج‌کلاه!»