هفته دوم

دم دراز

روز دوم کودکستان بود و دم‌دراز وارد کودکستان شده بود. وقتی به کلاس آمد، متوجه شد که او تنها سنجابکی است که دم خیلی بلندی دارد. خانم سنجابی گفت: «امروز مهمان جدید داریم. دم‌دراز، خودت را برای دوستانت معرفی می‌کنی؟» دم‌دراز ایستاد و با خجالت گفت: «من دم‌دراز هستم، ما به‌تازگی به این جنگل آمده‌ایم.» سنجابک‌ها خندیدند و دم او را به یکدیگر نشان دادند. موقع بازی در جنگل، دم‌دراز به‌تنهایی گوشه‌ای نشسته بود؛ هیچ‌کدام از سنجابک‌ها با او بازی نمی‌کردند. ناگهان دم‌دراز متوجه صدای فریادی شد: «کمک! من نمی‌توانم از درخت پایین بیایم!» صدای پرزی بود که بالای درخت گیر کرده بود و نمی‌توانست پایین بیاید. دم‌دراز و بقیه‌ی سنجابک‌ها با سرعت به پایین درخت رفتند اما نمی‌دانستند چطور به پرزی کمک کنند. دم‌دراز دم بلند خود را به بالای درخت انداخت و از پرزی خواست دمش را بگیرد و به این ترتیب او را پایین آورد. نرمین با خوشحالی گفت: «آفرین دم‌دراز! دم بلند تو پرزی را نجات داد!» پرزی هم با خوشحالی فریاد زد: «خوش به حال دم‌دراز که دمش مثل یک سرسره‌ی بزرگ است!» دم‌دراز از داشتن دم بلند خود خوشحال بود و با خود فکر کرد: «شاید بتوانم یک روز با دم بلندم یک ستاره از آسمان بردارم.»