هفته چهارم

خانم سنجابی کجاست؟

صبح بود. سنجابک‌ها منتظر نشسته بودند که خانم مربی وارد کلاس بشود. خورشید خانم از پشت کوه‌ها بالا آمده بود و داشت به وسط آسمان می‌رسید، اما از خانم سنجابی خبری نبود که نبود. مامان ساجر وارد کلاس شد و گفت: «بچه‌ها! خانم مربی امروز نمی‌آید.» نرمین گفت: «وای نه!» برفین گفت: «یعنی ما دیگر خانم سنجابی را نمی‌بینیم؟» دم‌دراز که نزدیک بود گریه‌اش بگیرد، گفت: «من دلم برای خانم سنجابی خیلی تنگ شده.» مامان ساجر گفت: «نگران نباشید بچه‌ها، خانم مربی فقط کمی ضعیف شده و نیاز به استراحت و غذای مقوی دارد تا زود زود خوب شود و برگردد پیش شما بچه‌های مهربان. حالا اشکالی ندارد، می‌توانیم با همدیگر فکر کنیم که چه‌کار می‌توانیم برای خوشحال کردن خانم مربی انجام دهیم، بعد با هم به دیدنشان برویم.» پرسنج گفت: «خانم سنجابی وقتی کاردستی من را می‌بیند خیلی خوشحال می‌شود، من می‌توانم یک بادبادک برایش درست کنم.» دم‌دراز گفت: «من هم می‌توانم یک آدم‌برفی پنبه‌ای برایش درست کنم تا خوشحال شود.» برفین گفت: «من وقتی مریض می‌شوم دلم می‌خواهد همه برایم خوراکی بیاورند.» مامان ساجر پرسید: «به نظرتان چه خوراکی برای مریض خوب است؟» نرمین گفت: «مثلاً سوپ بلوط برایش درست کنیم.» مامان ساجر گفت: «خیلی پیشنهاد خوبی است. پس بیایید با هم به خانه‌ی ما برویم تا شما آن‌جا کاردستی درست کنید و من هم یک سوپ بلوط خوشمزه برای خانم سنجابی درست کنم، بعد با هم به دیدن ایشان برویم. پس بروید به مادرهایتان خبر بدهید که قرار است به خانه‌ی ما بیایید و سر راه هم هرکس برای سوپ بلوط‌مان حسابی بلوط جمع کند. برفین، شما هم لطفاً از چشمه برای سوپ‌مان آب بیاور.» ظهر که شد، سوپ بلوط همراه کلی کاردستی آماده بودند تا خانم سنجابی را حسابی خوشحال کنند. همگی راهی خانه‌ی خانم سنجابی شدند. خانم سنجابی با دیدن بچه‌ها و هدیه‌هایشان حسابی غافلگیر شد و سوپ بلوط خوشمزه‌ای را که با کمک بچه‌ها درست شده بود خورد.