هفته دوم

کلاس گرم ما

همه در کلاس در حال نقاشی و بازی بودند. خانم سنجابی هم در حال نگاه کردن نقاشی‌های بچه‌ها بود که متوجه شد پرسنج همین‌طور در حال لرزیدن است. پرسید: «پرسنج، سردت شده است؟» بچه‌ها گفتند: «بله! پرسنج همیشه خیلی سردش است و می‌لرزد.» خانم سنجابی دم نرم خود را دور پرسنج پیچید و چند دقیقه ایستاد تا گرم شود. پرسنج هم بعد از چند دقیقه گفت: «آخیش! چقدر خوب است، چقدر گرم شدم.» خانم سنجابی به بچه‌ها گفت: «به نظر شما چکار کنیم تا در کلاس کمتر سردمان شود و نلرزیم؟» پرزی گفت: «می‌شود شما دم خود را دور گردن ما بیندازید، مثل الان.» خانم سنجابی گفت: «بله، این یک راه است، ولی من فقط یک نفر هستم و نمی‌توانم همه‌ی شما را گرم کنم.» نرمین گفت: «می‌توانیم دستمان را دور گردن همدیگر بیندازیم تا گرم شویم.» خانم سنجابی جواب داد: «این هم خوب است، ولی وقتی می‌خواهیم بازی کنیم و مجبوریم دستمان را برداریم، دوباره سردمان می‌شود.» برفین گفت: «باید یک کاری انجام دهیم که سرما در کلاس کمتر شود.» خانم سنجابی پرسید: «مثلاً چه کاری؟» برفین گفت: «می‌توانیم در کلاس آتش روشن کنیم.» نرمین داد زد و گفت: «وای، آتش! کلاسمان آتش می‌گیرد! نه نه!» خانم سنجابی گفت: «بله، به نظرِ من هم نمی‌شود در کلاس آتش روشن کنیم.» دم‌دراز گفت: «می‌شود پشت در و پنجره‌های کلاس را با برگ بپوشانیم تا سرما داخل نیاید.» خانم سنجابی گفت: «این هم پیشنهاد خوبی است. البته یک راه خوب دیگر هم هست؛ اینکه برای خودمان یک چیزی مثل دم من درست کنیم. به نظرتان با چه چیزهایی می‌شود آن را درست کرد؟» پرسنج جواب داد: «بهتر است به جنگل برویم و بگردیم و ببینیم چه چیزهای نرمی می‌توانیم پیدا کنیم که به هم وصلشان کنیم و دور گردنمان بیندازیم تا گرم شویم.» همه به جنگل رفتند و شروع کردند به پیدا کردن چیزهای مختلف در جنگل. موقع رفتن به خانه، همه‌ی بچه‌ها یک چیز جالب گرم داشتند که خودشان درست کرده بودند و دور گردنشان انداخته بودند تا گرم شوند.