هفته سوم

آرزوی پرواز

پرسنج با نگرانی به دوستانش نگاه کرد و گفت: «نرمین، برفین، از ماهان خبری ندارید؟ دلم براش تنگ شده.» دم‌دراز با ناراحتی گفت: «آره راست می‌گی! منم همین‌طور.» پرزی گفت: «قرار بود برای تعطیلات نوروز چند روز به سفر بره.» سنجابک‌ها با بی‌حوصلگی دور هم روی شاخه‌ی درخت نشسته بودند که یک‌دفعه ماهان از دور دست تکان داد. سبزی با خوشحالی فریاد زد: «عه، ماهان آمد!» ماهان آنقدر خوشحال بود که انگار می‌خواست پرواز کند. توی دستانش تعداد زیادی عکس بود؛ عکس‌های رنگارنگ و جالب از سفرش که همه را به بچه‌ها نشان داد. اما یک عکس خاص توجه همه را به خودش جلب کرد. پرزی با تعجب پرسید: «ماهان، این حیوان بزرگ اسمش چیه؟ ازش نمی‌ترسیدی؟» ماهان خندید و گفت: «این که حیوان نیست! این یک وسیله‌ی خیلی جالب و قشنگه که سوارش می‌شیم و پرواز می‌کنیم، هر جایی که بخوایم می‌ریم. اسمش هواپیماست.» نرمین با تعجب گفت: «هواپیما!!! یکمی بیشتر برامون از هواپیما بگو.» ماهان دستانش را به دو طرف باز کرد و گفت: «هواپیما دو تا بال بزرگ داره، صداش خیلی بلنده و خیلی هم قشنگه. اما باید تا رسیدن به مقصد سر جات بنشینی و خیلی نمی‌تونی تکون بخوری.» خانم سنجابی که تازه از راه رسیده بود گفت: «پس کلی چیزهای جدید تجربه کردی و خیلی بهت خوش گذشته.» ماهان گفت: «بله، بله! خیلی خیلی خوش گذشت. خوراکی‌های خوشمزه‌ای توی هواپیما خوردم و تا رسیدن به مقصد با مامان و بابا «گل یا پوچ» و «ادا بازی» بازی کردیم.» برفین که تا الان ساکت بود با چشمانی متعجب گفت: «خب دیگه چی‌کار کردی؟ برامون تعریف کن.» ماهان گفت: «ما تا بالای ابرها رفتیم، ابرها مثل یک عالمه پشمک خوشمزه بودند. از اون بالا همه‌چیز کوچک بود، اندازه‌ی یک مورچه.» وقتی رسیدیم، رفتیم کنار دریا؛ با مامان و بابا شن‌بازی و آب‌بازی کردیم. سبزی که حسابی ذوق‌زده شده بود گفت: «من خیلی دریا را دوست دارم. شنیدم آنجا کلی صدف هست.» ماهان یک جعبه از کیفش درآورد و گفت: «بله، اتفاقاً براتون هدیه آوردم. بفرمایید.» بچه‌ها جعبه را باز کردند و از دیدن صدف‌های قشنگ ذوق‌زده شدند. در همین لحظه، یک هواپیمای بزرگ از بالای سر بچه‌ها رد شد. آن‌ها برای هواپیما دست تکان دادند و آرزو کردند که ای‌کاش می‌توانستند پرواز کنند.