هفته اول

راز ستارگان

پرزی بالش‌اش را مرتب کرد و چند بار آن را این طرف و آن طرف کرد. داشت با خودش فکر می‌کرد: «چرا من امشب خوابم نمی‌برد؟» در تاریکی اتاق متوجه شد مادرش از خانه بیرون رفت. پرزی کمی کنجکاو شد و خیلی آرام پشت سر مادرش از خانه خارج شد. دید مادرش همین‌طور از درخت بالا می‌رود. پرزی هم دنبال مادر راه افتاد و از درخت بالا رفت. مادر که متوجه شد پرزی دنبالش می‌رود، سوال کرد: «پرزی! چرا نخوابیدی؟» پرزی جواب داد: «آخه خوابم نمی‌برد.» مادرش گفت: «اشکالی ندارد، با من بیا تا یک چیز خیلی قشنگ نشانت بدهم.» با هم به بالاترین نقطه‌ی درخت رفتند. مادر به پرزی گفت: «آن بالا را ببین! من خیلی از شب‌ها می‌آیم بالا و به آسمان پرستاره نگاه می‌کنم.» پرزی با دهان باز به آسمان نگاه کرد و گفت: «وای مامان سنجابی! انگار یک عالمه کرم شب‌تاب در آسمان است.» مادرش خندید و گفت: «می‌خواهی یک ستاره برای خودت انتخاب کنی؟» پرزی به آسمان نگاه کرد و یک ستاره‌ی کوچولو که در حال چشمک زدن بود انتخاب کرد و گفت: «این منم!» مادر جواب داد: «باشه دخترم، پس من از این به بعد آن ستاره را پرزی صدا می‌کنم و هر وقت دیدمش یادِ تو می‌افتم. حالا نوبتِ این است که یک ستاره به من هدیه بدهی.» پرزی کمی با دقت نگاه کرد و یک ستاره‌ی پرنور را که نزدیک ستاره‌ی خودش بود و انگار مراقب آن ستاره‌ی کوچولو بود، انتخاب کرد و گفت: «مادر، آن هم ستاره‌ی شما. خب حالا بیا با همدیگر یک ستاره هم برای پدر انتخاب کنیم.» همین‌طور که در حال پیدا کردن ستاره بودند، یک‌دفعه یک ستاره‌ی دنباله‌دار با سرعت از بین آن دو ستاره بدو‌بدو کرد و رفت. پرزی گفت: «وای مامان، پیدایش کردم! آن ستاره که مثل بابا در حال بدو‌بدو کردن است می‌تواند ستاره‌ی بابا باشد.» مامان سنجابی خندید و گفت: «موافقم! آن ستاره‌ی دنباله‌دار هم می‌تواند برای بابا باشد.» و همین‌طور که مشغول دیدن ستاره‌ها بودند، پرزی سرش را در بغل مادر گذاشت و خوابید. از آن به بعد هر وقت شب‌ها خوابش نمی‌برد به بالاترین نقطه‌ی درخت می‌رفت و به ستاره‌های خودش و پدر و مادر نگاه می‌کرد.