هفته سوم

ژاکت راه راه

برفین ژاکت راه‌راه گرم و نرمش را خیلی دوست داشت، اما دیگر برای او کوچک شده بود. نرمین گفت: «این دیگر برایت کوچک شده.» برفین جواب داد: «نه خیر! اندازه‌ام است!» مامان ساجر خندید و گفت: «فکر کنم وقتش رسیده یک ژاکت جدید برایت ببافم، برفین. نظرت چیست این ژاکت را به نرمین بدهی؟» برفین گفت: «اما این برایش گشاد است.» نرمین زود ژاکت را پوشید و گفت: «نه! اصلاً این‌طور نیست! درست اندازه‌ام است.» برفین گفت: «پس لطفاً مواظبش باش چون خیلی دوستش دارم.» نرمین هم جواب داد: «حتماً مواظبش هستم، چون من هم آن را دوست دارم.» بعد دوتایی دویدند و رفتند تا بازی کنند. نرمین و برفین شالاپ‌شولوپ از روی برکه رد می‌شدند، در میان علفزار می‌دویدند، از درخت‌ها بالا می‌رفتند، از شاخه‌ها تاب می‌خوردند که ناگهان… گرومپ! نرمین از شاخه‌ی درخت سر خورد و افتاد توی چاله‌ی پر از گل. برفین داد زد: «وای! ببین، ژاکتم کثیف شد!» نرمین به ژاکت خیس و گلی نگاه کرد، لب‌هایش شروع کرد به لرزیدن و آرام گفت: «معذرت می‌خواهم.» و بعد دوید توی جنگل. برفین با اخم گفت: «چه بهتر! خودم تنهایی بازی می‌کنم.» او رفت و روی یک سرازیری سرسره‌بازی کرد. بعد آن‌قدر دنبال یک پروانه دوید که سرش گیج رفت. بعد سوار یک الاکلنگ شد، یک‌طرف آن نشست، اما… یک نفری که الاکلنگ بالا و پایین نمی‌رود. برفین با خودش فکر کرد بدون نرمین بازی اصلاً کیف نمی‌دهد. احساس کرد خیلی تنها شده، فریاد زد: «نرمین؟ کجایی؟» برفین همه‌جا دنبال نرمین گشت؛ زیر درخت بلوط پیر، کنار برکه، پشت بوته‌ی گل‌محمدی. یک‌دفعه برفین یک نخ پشمی دید. سر نخ را گرفت و توی جنگل، از میان درخت‌ها و بوته‌ها رفت و رفت تا بالاخره… نرمین را پیدا کرد! نرمین کوچولو حسابی ناراحت بود و وقتی برفین را دید با گریه گفت: «من ژاکت قشنگ‌مان را خراب کردم.» برفین گفت: «اشکالی ندارد، ژاکت که ان‌قدر مهم نیست. ببخشید سرت داد زدم.» نرمین دماغش را بالا کشید و گفت: «عیبی ندارد، من هم نباید تو را تنها می‌گذاشتم.» هر دو دست هم را گرفتند و به خانه رفتند. در راه برگشت، برفین نخ پشمی را مثلِ یک توپ جمع کرد. چند روز بعد، مامان ساجر از آن توپ نخ پشمی، دو تا ژاکت اندازه‌ی نرمین و برفین بافت.