هفته چهارم

مسابقه بزرگ سنجاب پرنده‌ها

از آن روزی که بچه‌ها عکس هواپیما را در آلبوم ماهان دیده بودند، فقط به یک چیز فکر می‌کردند… پرواز! بچه‌ها می‌خواستند بدانند بالاخره چطور می‌توانند مثل دایکو پرواز کنند. نرمین به دایکو گفت: «دایکو، تو چه‌طوری پرواز می‌کنی؟» دایکو گفت: «باید بال داشته باشی تا بتونی پرواز کنی، بدون بال که نمی‌شه.» برفین گفت: «الان که بهار شده، درخت‌ها از خواب زمستونی بیدار شدند و برگ‌هاشون کم‌وبیش دراومدند؛ خیلی خوب می‌شه با برگ‌ها برای خودمون بال درست کنیم.» همگی دست‌به‌کار شدند و دایکو هم مثل معلم‌ها، بالای سر بچه‌ها قدم می‌زد و آن‌ها را راهنمایی می‌کرد. بچه‌ها برگ‌های بزرگ را کندند و با چسب به هم چسباندند، بعد هم بال‌ها را به دستان خود وصل کردند. خب، حالا لحظه‌ای که همه منتظرش بودند رسید. به پیشنهاد دایکو، همه بالای درخت رفتند تا بال خود را امتحان کنند. دایکو مثل داورها سوتی به دهان داشت. با صدای سوت دایکو، همه به نوبت پریدند. دایکو گفت: «آفرین بچه‌ها! خیلی خوب است، ادامه بدید…» اما طولی نکشید که بچه‌ها سقوط کردند و صدای گریه‌شان بلند شد. پرزی گفت: «این نقشه که شکست خورد، حالا بیایید فکر کنیم چی‌کار کنیم؟» دم‌دراز با خوشحالی گفت: «فهمیدم! بادکنک! بیایید بادکنک باد کنیم و با آن به آسمان بریم. من می‌رم از خونمون بیارم.» پرسنج گفت: «پس من هم می‌رم سبد گردوهامون را خالی می‌کنم که همگی داخلش جا بشیم.» بچه‌ها با شادی مشغول باد کردن بادکنک‌ها شدند. به پیشنهاد سبزی، روی بادکنک‌ها نقاشی هم کشیدند؛ نقاشی گل‌ها و شکوفه‌های بهاری، خورشید زیبا، پرندگانی که در بهار به جنگل قصه پرواز کرده بودند و … این بار هم داور دایکو سوت خود را به صدا درآورد. بچه‌ها بادکنک‌ها را با نخ به سبد وصل کردند و یک‌دفعه بالن بادکنکی از زمین بلند شد. آن‌ها از خوشحالی جیغ کشیدند. کمی که گذشت، صداهای بومب… بومب… بومب… شنیده شد. مثل اینکه بادکنک‌ها به شاخه‌های درختان خورده بود و یکی‌یکی ترکیده بودند… ای وای! دوباره بچه‌ها از آن بالا افتادند. آخ دستم… آخ سرم… آی پام… بعد از اینکه کمی حال بچه‌ها جا آمد، دوباره فکر کردند که چه کار می‌توانند بکنند. شما چه راه‌حلی برای بچه‌های جنگل قصه دارید؟