هفته سوم

خانه عجیب و غریب

شب شده بود، اما بچه‌ها همه‌جا خورشیدهای کوچکی می‌دیدند؛ روی دیوارها، ماشین‌ها، مغازه‌ها، خیابان‌ها و … بچه‌ها با ورود به خانه‌ی ماهان دیدند که این‌جا هم یک خورشید کوچولویی آویزان است. آن‌ها خیلی تعجب کردند. چیزهایی داخل خانه‌ی ماهان بود که در جنگل نبود. مثلاً سنگ‌های بزرگ ولی نرمی که روی‌شان می‌نشستند. سبزی گفت: «فکر می‌کردم این سنگ‌ها مثل لاک من سخت باشه، اما خیلی نرم و راحته.» برفین یک اتاق کوچک سفید و خنک پیدا کرد که درش باز می‌شد و داخلش طبقات زیادی داشت و پر از غذا و خوراکی بود. یک جعبه‌ی صاف و پهن بود که آدم‌های زیادی داخلش بودند و مدام عوض می‌شدند؛ نرمین که خیلی تعجب کرده بود، هر طور شده می‌خواست داخلش برود، اما نتوانست. مادر ماهان گاز را روشن کرد و گفت: «الان وقت غذاست، باید غذا را گرم کنیم و بخوریم.» بچه‌ها تا آتش گاز را دیدند، فرار کردند و به حیاط رفتند؛ اما داخل حیاط هم یک گربه‌ی چاق و چله بود که انگار منتظر سنجاب‌های خوشمزه بود تا شامش بشوند. دوباره سنجاب‌ها ترسیدند و جیغ‌زنان برگشتند داخل خانه. دم‌دراز گفت: «چرا اینجا اینقدر عجیب و غریبه؟ نزدیک بود شام گربه بشیم.» ماهان و آقای کج‌کلاه از دست بچه‌ها حسابی خندیدند. این بار بچه‌ها سراغ وسیله‌های بامزه‌ای رفتند که کلی سرگرمشان کرده بود. پرسنج گفت: «این آجرک‌ها چه‌قدر خوب روی هم می‌مونن.» یا توپ کوچکی که آرام و قرار نداشت و دائم به این طرف و آن طرف می‌رفت و مدام از دست پرزی فرار می‌کرد. ماشین‌هایی که به نظر می‌آمد برای آدم‌ها خیلی کوچک هستند، برایشان سؤال شد که آدم‌ها چطور سوارش می‌شوند؟ و ماهان برایشان توضیح داد که این‌ها اسباب‌بازی هستند. خانه‌ی ماهان برای بچه‌ها پر از چیزهای قشنگ بود. آن‌ها به این فکر می‌کردند که چطور خانم سنجابی و ماهان را راضی کنند تا بیشتر در خانه‌ی آن‌ها بمانند. به نظر می‌رسید نقشه‌ای در سر دارند، اما نمی‌دانستند چطور انجامش دهند.