هفته سوم

عملیات سنجابی

نرمین و برفین کیک بلوطی خوشمزه را در کیف‌شان گذاشتند و از مامان ساجر تشکر کردند. می‌خواستند به کودکستان بروند که صدای در زدن آمد؛ یک نفر محکم و تندتند به در خانه‌ی درختی آن‌ها می‌کوبید! یعنی چه کسی پشت در بود؟ برفین در را باز کرد و از خانه بیرون رفت، دید دم‌دراز با یک کوله‌پشتی بزرگ پشت در ایستاده! برفین گفت: «سلام دم‌دراز! چه اتفاقی افتاده؟ چرا به‌جای کودکستان به این‌جا آمدی؟» دم‌دراز که نفس‌نفس می‌زد، گفت: «س… سلام! آقای… کج‌کلاه! ماهان!» نرمین با ترس پرسید: «چه شده؟ نکند می‌خواهند ما را شکار کنند؟» دم‌دراز جواب داد: «نه! ماهان خیلی سردش شده! من کلی لباس برایش آورده‌ام. آمدم این‌جا تا اگر شما هم لباس اضافه دارید، برای ماهان ببریم!» نرمین و برفین کمی فکر کردند. برفین پرسید: «تو چه لباس‌هایی برایش آورده‌ای؟» دم‌دراز کوله‌پشتی بزرگش را خالی کرد و یک عالمه لباس رنگارنگ روی زمین ریخت. نرمین کاپشن دم‌دراز را برداشت و گفت: «اما این که خیلی کوچک است! ماهان خیلی بزرگ‌تر از ماست!» برفین نگاهی به خودش و نرمین کرد و گفت: «فکر نمی‌کنم لباس‌های ما هم اندازه‌اش بشود!» دم‌دراز با ناراحتی روی زمین نشست و گفت: «ای وای! حالا چطور کمکش کنیم؟» همگی چند لحظه سکوت کردند. ناگهان نرمین فریاد زد: «فهمیدم! فهمیدم چطور به ماهان کمک کنیم!» دم‌دراز و برفین پرسیدند: «چطوری؟» نرمین لبخندی زد و دندان‌هایش را به برفین و دم‌دراز نشان داد! سنجابک‌ها از پیشنهاد نرمین خنده‌شان گرفته بود، شروع به گازگازی کردن لباس‌ها با دندان‌های محکم‌شان کردند! هی بریدند و هی بریدند… دم‌دراز می‌گفت: «مطمئنی ما می‌توانیم؟» و نرمین هم جواب می‌داد: «بلهههه!» به نظر شما بعد از بریدن لباس‌ها نوبت چه بود؟ دم‌دراز با دندان‌های بزرگش پارچه را سوراخ‌سوراخ می‌کرد و نرمین و برفین هم نخ‌هایی را که از مامان گرفته بودند، از سوراخ‌ها رد می‌کردند. هی دوختند و هی دوختند تا اینکه… بالاخره لباس رنگارنگ ماهان آماده شد! یک ژاکت که هر تکه‌اش یک رنگ و مال یکی از لباس‌های اضافه‌ی سنجابک‌ها بود! نرمین گفت: «چند تا فندق هم در جیب‌هایش می‌گذارم تا ماهان خوشحال شود!» سنجابک‌ها خندیدند و لباس ماهان را برایش بردند تا بیشتر از این سردش نشود.