هفته پنجم

قوطی مزاحم

غذا پیدا کردن در زمستان از هر فصل دیگری سخت‌تر می‌شود. دایکو و خانواده‌اش امسال نتوانسته بودند غذای زیادی ذخیره کنند، پس دایکو مثل هرروز راه افتاد تا شاید زیر برف‌ها کمی دانه یا نان پیدا کند. دایکو گشت و گشت و گشت، به برف‌ها نوک زد و زیر بوته‌ها را نگاه کرد. از دور یک قوطی بزرگ دید و با خودش گفت: «جان من! شاید کمی غذا ته آن قوطی برایم مانده باشد.» رفت و سرش را داخل قوطی برد، اما هیچ غذایی در آن نبود و ته قوطی باز شده بود. گفت: «این هم نشد!» خواست بال بزند و برود که دید ای دادبیداد! سرش در قوطی گیر کرده بود و نوکش از طرف دیگر قوطی بیرون زده بود! دایکو کلی تلاش کرد، اما نتوانست از قوطی بیرون بیاید. داشت گریه‌اش می‌گرفت که برفین و دم‌دراز از راه رسیدند. برفین گفت: «دایکو! چرا رفتی در قوطی؟ قوطی که مثل درخت نیست که به آن نوک بزنی!» دایکو با عصبانیت گفت: «من در قوطی گیر کرده‌ام، کمکم کنید!» دم‌دراز سعی کرد قوطی را با دمش بگیرد و دایکو را نجات بدهد، اما نتوانست… برفین هم سعی کرد قوطی را بجود، اما قوطی خیلی محکم‌تر از دندان‌های او بود… دایکو با گریه گفت: «من گیر کرده‌ام! لطفاً نجاتم بدهید!» برفین و دم‌دراز از گریه‌ی دوستشان خیلی ناراحت بودند، اما نمی‌دانستند چه‌کار کنند. باد، صدای گریه‌ی دایکو را پیش ماهان برد. ماهان بدو‌بدو به آن‌جا آمد و گفت: «چی شده؟ چه خبر شده؟» بچه‌ها داستان را برای ماهان تعریف کردند. ماهان گفت: «بیایید همه با هم قوطی را بکشیم.» برفین و دم‌دراز و ماهان دست‌به‌کار شدند. ماهان هم شعری را که از قبل بلد بود می‌خواند و قوطی را می‌کشید: «دایکو جونم! بیا… بیا… بیرون بیا از تو قوطی بیرون بیا با یک تکون، با دو تکون، با سه تکون…» نه خیر! مثل اینکه نمی‌شود! موافقید ما هم کمک‌شان کنیم؟ پس بیایید باهم بخوانیم: «بیا… بیا… بیرون بیا از تو قوطی بیرون بیا با یک تکون، با دو تکون، با سه تکون…» و بالاخره دایکو از قوطی نجات پیدا کرد و از دوستانش حسابی تشکر کرد. ناگهان ماهان صدایی شنید: تق! یک قوطی دیگر روی زمین افتاد و قل خورد و پیش بچه‌ها آمد! ماهان دید که انداختن این قوطی روی زمین کار پدرش، آقای کج‌کلاه است! با خودش گفت: «باید به بابا بگویم که این کار چقدر حیوانات را اذیت می‌کند!» و بدو‌بدو پیش پدرش رفت.