هفته اول

گمشده

صدای گریه پرسنج خیلی خیلی بلند بود! پرسنج محکم پاهایش را روی زمین می کوبید و گریه می کرد و می گفت: کفش قشنگم! کفش بزرگم! من کفشم را می خواهم! و باز هم گریه می کرد! پرسنج یک لنگه از کفش های قشنگی که پروانه طلایی به او داده بود را گم کرده بود و خیلی خیلی ناراحت بود. برفین گفت: گریه نکن پرسنج! من کل جنگل را می گردم و پروانه طلایی را پیدا می کنم تا دوباره به تو کفش بدهد! پرسنج گفت: نه! خودش گفت فقط یک آرزو را برآورده می کند! حالا چکار کنم؟ و باز هم گریه کرد! نرمین گفت : خب به ماهان می گوییم در جنگل آدم ها، یک کفش مثل کفش خودت پیدا کند و برایت بیاورد! دم دراز گفت: آدم ها که جنگل ندارند! تازه پروانه طلایی هم ندارند که برایشان از آن کفش ها بیاورد! پرسنج جیغ زد: پس من چکار کنم؟ پرزی گفت: اینطوری نمی شود! بیایید همه جا را بگردیم، شاید کفش پرسنج یک گوشه از کودکستان باشد! دایکو جواب داد: بین این همه وسیله که همه جا ریختیم، چطور کفش پرسنج را پیدا کنیم؟ پرزی هم گفت: خب همه وسایل را سر جایشان می گذاریم تا کفش پیدا شود. بچه ها با پیشنهاد پرزی موافق بودند و دست به کار شدند. همزمان برای پرسنج می خواندند: گریه نکن پرسنج جون پرسنج جون مهربون کفش تو پیدا می‌شه غصه فراری می‌شه بچه ها همه وسایل را دانه به دانه سرجای خود گذاشتند، جای کتاب ها کجاست؟ بله ! در کتابخانه! اسباب بازی ها را کجا بگذاریم؟ بله ! در کمد یا در سبد وسیله ها! پوست فندق ها را کجا بریزیم؟ بله ! در سطل زباله! ظهر شد و کودکستان سنجابک ها تمیز تمیز شد ، همه وسایل سر جای خود بودند و بچه ها همه جا را با دقت گشته بودند. اما ... کفش پرسنج پیدا نشد! پرسنج که دلش پر از غصه بود گفت: ممنون که به خاطر من همه جا را گشتید! و تصمیم گرفت کلوچه های گردویی که مامان برایش پخته بود را برای تشکر به دوستانش بدهد. دستش را در کیفش کرد و ... وای ! ببینید چی اینجاست! لنگه کفش پرسنج داخل کیفش بود! حتما کار برادر کوچولوی پرسنج است که کفش را در کیفش انداخته! پرسنج با خوشحالی بالا و پایین می پرید و فریاد می زد: کفشم! کفشم! هورا ! بچه ها هم کلی خوشحال شدند. در این لحظه خانم سنجابی وارد کودکستان شد، به همه جا نگاهی انداخت و گفت: به به! چه کودکستان تمیزی! اینجا چه خبر است؟ سبزی جواب داد: کفش پرسنج باعث شد همه جا تمیز و مرتب شود!