هفته دوم

کوله پشتی پرزی

سنجابک‌ها از مادربزرگ شنیده بودند که بالای کوه، نزدیک کودکستان، یک چشمه‌ی آب وجود دارد که آب خنکی دارد. آن‌ها می‌توانند در آن‌جا حسابی آب‌تنی کنند و کمی از آب را هم با خودشان به خانه بیاورند؛ برای همین با خانم سنجابی به کوهنوردی رفتند. تازه کمی از کوه بالا رفته بودند که پرزی نفس‌نفس‌زنان به خانم سنجابی گفت: «کی می‌توانیم استراحت کنیم؟» خانم سنجابی خندید و گفت: «پرزیِ عزیزم! ما تازه شروع کردیم و قرار است تا بالای کوه برویم.» پرزی گفت: «آخه کوله‌پشتی من خیلی سنگین است!» پرسنج پرسید: «پرزی، در کوله‌پشتی‌ات چه داری؟» پرزی گفت: «فکر کردم خیلی گرسنه می‌شوم و کلی خوراکی برداشتم.» نرمین با خوشحالی گفت: «خب، خوراکی‌ها را بیاور تا همه با هم بخوریم.» پرزی خوراکی‌ها را با دوستانش خورد و از همه‌ی دوستانش تشکر کرد که کمک کردند کوله‌اش سبک شود. کمی که راه رفتند، دوباره پرزی گفت: «من خسته شدم! آخه هنوز کوله‌پشتی‌ام سنگین است.» برفین پرسید: «دیگه در کوله‌ات چه داری؟» پرزی جواب داد: «تعدادی بلوط آورده بودم که بالای کوه بکارم تا درختِ بلوط دربیاید.» خانم سنجابی گفت: «اشکالی ندارد، می‌توانیم بلوط‌ها را همین‌جا بکاریم تا کوله‌ات سبک شود و بعد ادامه دهیم.» آن‌ها بلوط‌ها را کاشتند و به راهشان ادامه دادند. هنوز چند قدمی راه نرفته بودند که دوباره سروصدای پرزی بلند شد: «ای وای! خسته شدم! کوله‌پشتی من خیلی سنگین است، لطفاً کمی استراحت کنیم!» و همه‌ی سنجابک‌ها با هم گفتند: «دیگه چه داری؟» پرزی نگاهی به داخلِ کوله‌پشتی‌اش انداخت و گفت: «بگذارید ببینم… خب! یک قابلمه و وسایل برای درست کردنِ ناهار بالای کوه و چند تا بطری برای برداشتنِ آب از چشمه برای بابا سنجابی!» دم‌دراز گفت: «کوله‌پشتی من برای بعضی وسایلِ تو جا دارد. می‌توانم بعضی از آن‌ها را در کوله‌پشتی‌ام بگذارم تا کوله‌ات سنگین نباشد.» و بقیه‌ی سنجابک‌ها هم هرکدام یک وسیله را در کوله‌پشتیِ خودشان گذاشتند و بالاخره پرزی توانست به راحتی به بالای کوه برسد. سنجابک‌ها در کنار چشمه با هم حسابی بازی کردند، ناهار خوردند و بطری‌هایشان را پر از آب کردند.