هفته چهارم

نجات درختان جنگل

چند روزی از آمدن خانم سنجیده و پرزی گذشته بود. سنجاب‌ها همچنان در خانه‌ی درختی آرش زندگی می‌کردند و هر روز با او و پدرش درباره‌ی نجات جنگل و حیوانات آن صحبت می‌کردند. بابا سنجار گفت: «باید جلوی قطع کردن درختان رو بگیریم.» پدر آرش گفت: «درسته! همین‌طور باید درختان جدید هم کاشته شود!» آرش گفت: «من می‌تونم با بچه‌های مدرسه درباره‌ی این موضوع صحبت کنم.» نرمین گفت: «ما هم با تو می‌آییم. باید به بچه‌ها بگیم که این جنگل فقط برای انسان‌ها نیست، خونه‌ی خیلی از حیوانات هم هست.» صبح روز بعد، همراه آرش، نرمین و برفین هم به مدرسه رفتند. آرش همه‌ی بچه‌های کلاس رو جمع کرد و گفت: «دوستان من! حتماً از سیل چند روز پیش خبر دار شده‌اید. می‌دونستید یکی از چیزهایی که جلوی سیل رو می‌گیره، وجود درخت‌هاست؟» یکی از بچه‌ها پرسید: «ما چطوری می‌تونیم کمک کنیم؟» آرش توضیح داد: «می‌تونیم درخت بکاریم و به بزرگ‌ترها بگیم که درخت‌ها رو قطع نکنند.» نرمین که از داخل کوله‌پشتی آرش به صحبت‌ها گوش می‌داد، آرام نزدیک گوش آرش گفت: «بهشون بگو که این جنگل برای سنجاب‌ها هم هست.» آرش لبخندی زد و گفت: «دوستان من! جنگل فقط برای ما نیست، برای حیوانات هم هست! روباه‌ها، جغدها، خرگوش‌ها، سنجاب‌ها و کلی موجود دیگه! این رو باید به گوش همه برسونیم!» یکی از بچه‌ها گفت: «پدر من خبرنگاره. می‌تونم ازش بخوام که یه مصاحبه با تو انجام بده!» یکی دیگه از بچه‌ها گفت: «پدر من نگهبان جنگل‌هاست! می‌تونیم یه نامه بنویسیم تا من به پدرم برسونم!» هر کس پیشنهادی داد تا کمک کند این مشکل را حل کنند. آرش و سنجاب‌ها خوشحال از این‌که تونسته بودند کاری انجام دهند، به خانه برگشتند. آن شب، آرش و پدرش نامه‌ای برای نگهبان جنگل‌ها نوشتند تا اینکه فردا به او برسانند.